Samspil fötlunar og ríkjandi hugmynda um karlmensku eru tvímælalaust áhrifavaldar í persónusköpun og sjálfskilnings fatlaðra karlmanna sem og viðhorf og viðmót annarra í þeirra garð.
Oft er litið á fötlun sem andstæðu þess sem talið er vera heilbrigt og eðlilegt. Til mótvægis og sem gagnrýni á þennan skilning hefur þróast hugmyndafræði sem byggir á félagslegri sýn á fötlun. Samkvæmt henni eiga samfélagslegar hindranir stóran þátt í að skapa fötlun einstaklingsins. Ekki er litið svo á að fötlunin sé það sama og skerðing eða fötlun leiði af sér skerðingu heldur er fötlunin álitin orsakast fyrst og fremst af utanaðkomandi félagslegum þáttum svo sem neikvæðum viðhorfum og ýmsum hindrunum í umhverfinu til dæmis óaðgengilegum byggingum.
Hvað fellst nákvæmlega í hugtakinu karlmennska og hvað átt er við með því er bæði aðstæðu- og einstaklingsbundið enda karlmenn alls ekki einsleitur hópur sem hægt er að alhæfa um. Ímyndir karlmennskunnar eru breytilegar og samofnar félags- og menningalegri stöðu einstaklingsins, ekki síst valdastöðu. Innan hugtaksins eru þó ákveðnir þættir einkennandi hverju sinni og má þar nefna þætti á borð við hugrekki og þor sem eru undirstrikaðir í samhengi við samfélagslegt umhverfi karlamanna. Þessir þættir eru taldir lýsandi fyrir það sem einkum einkennir karlmenn og þar af leiðandi túlkaðir sem karlmennska. Þannig er gjarnan litið á karlmennsku sem samfélagslegt hlutverk.
Í raun eru þessar ráðandi hugmyndir um karlmennsku birtingamynd ákveðins valdastrúktúrs innan viðkomandi samfélags og hefur áhrif bæði á stöðu og tengsl á milli karla og kvenna og innan samfélags karla. Að tilheyra hópi karla sem skilgreindir eru hvítir, gagnkynhneigðir og aðhyllast kristið siðferði og norm hlýtur því að teljast eftirsóknarvert, fyrir að minnsta kosti vestræna karlmenn, því þær mynda þann ramma sem normið og þær ráðandi hugmyndir um karlmennsku taka mið af. Fatlaðir einstaklingar geta einnig uppfyllt slíka skilgreiningu en hin fullkomna karlmennskuímynd gerir ráð fyrir því að hafa óbrotin líkama; vera ófatlaður.
Viðteknar hugmyndir um karlmennsku tengjast gjarnan líkamlegum þáttum á borð við styrk og færni á meðan ímynd fötlunar er skortur á líkamlegri og andlegri færni. Við þetta blandast svo almennar hugmyndir um æskudýrkun og líkamlega virkni þar sem skerðing vísar til líffræðilegra þátta. Slík útilokun á sér einkum stað á karlægum sviðum samfélagsins eða þar sem eiginleikar karlmennskunnar eru taldir hvað mikilvægastir til dæmis á ýmsum sviðum atvinnu og íþrótta.
Það getur því verið flókið fyrir karlmenn með líkamlegar eða andlegar skerðingar að nálgast ríkjandi hugmyndir um karlmennsku þar sem viðtekin sjónarhorn samfélagsins byggja á því að þeir séu andstæða hins sterka, heilbrigða og eðlilega karlmanns.
Eins og fram hefur komið er talið að skerðing og samfélagslegar ímyndir eigi stóran þátt í að útiloka fatlaða karlmenn frá viðteknum hugmyndum um karlmennsku. En karlmenn eru eins misjafnir og þeir eru margir og að sjálfsögðu gildir slíkt hið sama um fatlaða karlmenn.
Nauðsynlegt er að opna umræðu hér á landi um karlmennsku og fötlun í víðu samhengi. Von mín er sú að þessi grein geti orðið hvatning til þess að fatlaðir og ófatlaðir karlmenn geti lært hver af öðrum þegar kemur að mótun karlmennskunnar.
